“Kapag ₱30,000 na ang sahod ko, saka ako mag-iipon.”
Iyan ang paulit-ulit na sinasabi ni Carla.
₱18,000 lang ang sweldo niya noon.
Kaya naiintindihan ko.
“Hindi kasya.”
Pero isang araw, tinanong ko siya:
“Kung hindi kasya ang ₱18,000, sigurado ka bang kasya ang ₱30,000?”
Tahimik siya.
Then I asked again:
“What if ang problema hindi maliit ang sahod… kundi nasanay kang gastusin lahat?”
Hindi siya sumagot.
Kinabukasan, gumawa siya ng isang simpleng rule.
₱100 bawat payday. Bawal galawin.
“₱100 lang?” tanong niya.
“Yes. ₱100.”
Hindi para yumaman.
Para matutunan niyang hindi kailangang ubusin ang lahat ng kinikita.
Lumipas ang isang taon.
One payday, excited siyang nag-check ng account niya.
Hindi ₱100 ang nakita niya.
Hindi rin ₱1,000.
Mas malaki.
Pero ang tunay na surprise?
Hindi pera ang pinakanagustuhan niya.
Ang sinabi niya:
“Sir, first time kong may pera na hindi ko kailangang gastusin.”
Doon ko na-realize:
Maybe saving isn’t about how much you earn.
Maybe it’s about learning to tell yourself:
“Hindi lahat ng pera na hawak ko, kailangan kong gastusin.”
So ikaw…
Kung ₱100 lang ang kaya mong itabi ngayon, bakit kailangan mong hintayin maging ₱30,000 ang sahod mo bago magsimula?
FIND OUT KUNG ANO ANG GALAW MO SA PERA. CLICK HERE!